Festival 2007

Festivalverslag - Bluezy Gooth Blues Rock Festival

- 07/04/2007 website Bobjes Blues
Presentatie: Bert 'the Bluesman 'Reinders Datum: zaterdag 7 april, 2007
Locatie: De Gooth - Ridderkerk - NL
Auteur: Gerda van Eldik

Het Bluezy Festival in Ridderkerk blijft voor mij toch altijd heel bijzonder. Met het eerste Bluezy Festival, ter gelegenheid van het 10 jarig bestaan van het bluesprogramma 'Bluezy ' op radio Ridderkerk van Nico Bravenboer, begon mijn loopbaan als reporter voor www.bobtjeblues.com. Van deze stap heb ik tot op de dag van vandaag geen spijt gehad.

Het Bluezy Festival is inmiddels uitgegroeid tot een zeer respectabel aansprekend evenement, wat niet meer weg te denken valt. Het programma ziet er dit jaar weer veelbelovend uit. Rond 14.00 uur arriveren Ger en ik op het adres van De Gooth. De eerste bands en artiesten druppelen binnen en worden vriendelijk ontvangen en wegwijs gemaakt. Nico heeft weer vele vrijwilligers bereid gevonden om dit festival in goede banen te leiden. De eerste bluesliefhebbers stappen binnen en zien de opbouw van de eerste bands, die zich klaar maken voor de opening van het festival. Om 15.00 uur 's middags wordt de opening verricht door de loco-burgemeester van Ridderkerk. De eerste band wordt aangekondigd door bluesman Bert Reinders.

Hellman & Millstone and the Groovin' Blues mogen de spits afbijten. Nu moet ik wat bekennen. Van deze band mag ik de manager zijn. Het wordt derhalve moeilijk om daar dan objectief over te schrijven. De voor mij zeer veel belovende band Hellman & Millstone and the Groovin' Blues is zeer trots om hier te mogen spelen. In november vorig jaar kwam hun eerste cd uit, '12 Way Blues'. Op 30 november waren zij te gast in Nico's Bluezy programma. De voorbereidingen voor dit festival waren allerminst voorspoedig. Basgitarist Thijs kwam ziek te bed te liggen met een behoorlijke longontsteking. Twee dagen voor het festival hadden wij een vervanger gevonden in de persoon van Satyamo. De band begon energiek met het nummer 'In Trouble', een passend nummer van de cd. Het publiek, wat in het begin maar uit tientallen personen bestond, groeide snel aan en was zeer verrast door het frisse geluid van Hellman & Millstone and the Groovin' Blues '. Satyamo speelde fantastisch mee op zijn 6-snarige bas, al doet hij dit al jaren. Vinnie liet zijn saxofoon heerlijk klinken in menig nummer en Jo ging er helemaal in op wat zang en gitaarsolo's betreft. Diverse malen liep hij solerend door het dankbare publiek. Naast verschillende nummers van de cd werden er ook wat covers gebracht, waaronder op sublieme wijze het nummer 'Little Wing'. In de blues zie je maar weinig jong talent, maar voor deze 25-jarige Jo is er zeker een toekomst in deze tak van muziek.

Op naar de andere zaal. The Electrophonics zijn al begonnen aan hun show. Hier horen wij een mix van jump blues en swing retro style. Swingende bluesnummers die je doen denken aan vroegere jaren. De zaal hier is lekker vol. The Electrophonics brengen voornamelijk wat nummers van hun vorig jaar uitgekomen cd 'Feels like a Million. In o.a. het nummer 'Dance' komt de smeuïge blazersectie goed naar voren, met André de Laat op tenor sax en Nick Caris op trombone. De Zuid-Nederlandse/Belgische band is sinds 2001 bij elkaar en we hebben hier te maken met een stelletje gedreven muzikanten. De frontman, Stephan Hermsen geeft goed van katoen op zijn bluesharp. Zijn swingende, ietwat rauwe stem vormt een uitstekend geheel. Geheel voldaan vervolgen we onze weg naar het volgende optreden.

Dit brengt ons naar het derde optreden: Service of Song. Een zeer verrassend goed muzikaal trio. Deze mannen, onder leiding van Vlaming Willy Willy, brengen een mix van country, gospel, blues en rock. Zanger/gitarist Willy Willy (onder andere ex-Vaya Con Dios ), multi- instrumentalist Zedekiah Bone, alias Lazy Horse, op dobro, mandoline, lapsteel en gitaar en contrabassist Slappin' Black Ezekiel alias RC Stock. De muziek van deze mannen klinkt lekker in het gehoor. Het nummer 'Honky Tonk Woman' van The Rolling Stones wordt vakkundig op akoestische wijze ten toon gespreid. Tussendoor spelen ze wat instrumentale nummertjes, wat me een beetje doet denken aan onze Nederlandse gitarist Harry Sacksioni . Er komen nog songs langs van Johnny Cash en Bob Dylan. We worden verwend door deze muzikale uitblinkers. Helaas is deze set een beetje van korte duur.

Tussendoor even een glaasje drinken en dan op naar Barry McCabe, geboren in Ierland in het kleine stadje Virginia op 30 april 1958. Barry's muziek kan het beste worden omschreven als rock & blues met een celtic draai. Hier komen we het wat stevige gitaargeluid tegen, een beste bassolo en stevige drums. Toch is Barry's nieuwe cd 'Beyond the Tears' er eentje om lekker bij achterover te zitten en te genieten. 'Crazy Love' is een heerlijk gevoelig, sfeervol nummer van Van Morrison. Hij speelt ook enkele lekkere instrumentaaltjes met een lekkere Ierse trekharmonica zoals in 'Catch Me If You Can' en 'The Sunset Waltz'. 'Trouble is ook zo'n sfeervol nummer van de cd. Van de vorige cd 'The Peace Within' krijgen we 'One of These Days' voorgeschoteld. Er wordt lekker meegedanst en geklapt op 'Some Kind of Wonderful'. Een geweldig nummer om live te spelen. Voldaan verlaten we de zaal en op naar het volgende optreden.

Bradley's Circus komt uit Tilburg. Deze band startte in november 2005 als 5 mans/vrouwsformatie. Ze brengen een mix van blues met rock-'n-roll, country en rockabilly. Bradley's Circus heeft een gevarieerd repertoire. Een goed uitziende zangeres met een wat hese, sexy stem. Zij straalt duidelijk enig plezier uit tijdens haar show. 'It Hurts So Bad' geeft de vrouwelijke bluesharpspeler enige ruimte om haar kunnen te presenteren. Het klinkt niet gek. Deze nog jonge band laat de zaal swingen met het nummer 'Shake it'. Weer zo'n ontdekking van Nico?

Nico had mij voor deze band al gewaarschuwd: "Laat het maar over je heen komen", had hij mij gezegd. "De show is geweldig." Hij krijgt gelijk. Een rebelse, sensationele jonge rockabilly band. Al & the Black Cats uit de USA. Wie kent de Stray Cats nog…ja?...en dan nog een tikje heftiger. Of de muziek die we voorgeschoteld kregen nou zo goed was, daar lopen de meningen over uiteen, maar ze brachten wel een show die het aanzien meer dan waard was. Ik heb werkelijk krom gelegen van het lachen om de caperiolen die werden verricht op het podium en daar buiten. Het springen, rennen en ook nog gitaar spelen ging de gitarist van de band buitengewoon goed af. De band gaf zichzelf geen rust. In een flink tempo werden diverse nummers zoals 'My Girl Is Red Hot' en' Send Me Free' neergezet. Daarnaast werden wat nummers van de laatste cd 'Shakin' The Knees' gespeeld. Iedereen kon wel wat rust gebruiken na dit optreden.

Eén van de headliners van het festival is nu aan de beurt: Ian Parker. Daar zijn wat extra mensen voor gekomen. Ian had 's middags nog een succesvol optreden op de Nederlandse radio in het programma TROS Muziekcafé. Daar werd ook volop reclame gemaakt voor het Bluezy festival. Zijn live optredens hebben een goede reputatie. Er komen veel nummers langs van het onlangs verschenen nieuwe album ' Where I belong'. De titelsong van dit album maakt het publiek enthousiast .Zijn gitaarspel mag er zijn. Zeer gepassioneerd gaat hij in zijn muziek op. De in 1976 in Birmingham geboren Parker maakte voor het eerst kennis met muziek via The Beatles. Het album 'Rubber Soul' vond hij in de platencollectie van zijn ouders op 8-jarige leeftijd. Al gauw werd hij geïnspireerd door Jimi Hendrix. Hij kocht zijn eerste gitaar in 1985. De liefde voor de gitaar was geboren. We vervolgen het concert met de nieuwe single 'Your Love is My Home', speciaal voor de dames. Het nummer ligt lekker in het gehoor en wordt met veel gevoel gezongen. Er komen ook nog wat stevige nummers langs, waar hij zijn solo's op de gitaar goed kan presenteren. Even genieten.

De Veldman Brothers is een pure bluesband rondom 'bloodbrothers' Gerrit en Bennie Veldman. Ze zijn beïnvloed door de grote blueshelden op aarde. De zang is lekker rauw en de bluesharp doet het hier ook weer lekker, bijvoorbeeld in het nummer 'Setting the Clock' of het fantastische nummer 'This Pain', alleen puur blues op gitaar met bluesharp. In het nummer 'One More Chance' laat de hammond zich lekker horen. Het publiek laat zich lekker mee voeren. Vocaal en instrumentaal zit het goed met deze band. Vol passievolle blues, Rhythm & Blues, Swingblues, Jumpblues, noem het maar op. Blues recht uit het hart.

Het festival nadert zijn einde .De laatste band staat op het programma: The Pat Savage Band. Voor mij de absolute verrassing. Pat Savage loopt al enige jaartjes mee in het bluesgebeuren. Hij heeft al met heel veel topbands samengespeeld de afgelopen 25 jaar, zoals The Doobie Brothers Band, Manfred Man, Uriah Heep, en The Marshall Tucker Band. Hij heeft al heel wat onderscheidingen gewonnen in zowel Canada (waar hij geboren is), als in de USA. In Europa reist hij de grootste motoren- en muziekfestivals af. Pat heeft zich nu gevestigd in Noorwegen. Pat trekt mijn attentie en opent mijn ogen en oren voor zijn geweldige gitaarspel. Hij voert daarbij een aardig toneelspel op, draait met zijn ogen. Hij speelt 'Hey Joe' op een speciale reggae uitvoering, in een steeds vlugger tempo. Daarbij valt mij de vrouwelijke drummer, Baukje Westerlaken, zeer op. Met veel respect kijk ik hoe zij haar grote aandeel in de verschillende nummers neerzet. Petar Bashir vult alles perfect aan als bassist. Pat speelt nog wat nummers van Frank Zappa en Bob Dylan. Ook brengt hij een song over zichzelf, 'People Think I'm Crazy'. 'Voodoo Child' brengt de zaal in extase . Voordat het publiek en Pat er erg in hadden kwam het concert tot een einde. Het publiek wilde meer en Pat wilde ook nog zo graag. Dan nog een lekkere toegift,… 'Baby Please Don't Go'… het einde van een geweldig concert.

Moe maar voldaan komen we aan het einde van het Bluezy Festival. We bedanken Nico, Bert en nog wat andere vrijwilligers voor het sublieme festival. Wij waren hier zeer graag te gast en hebben genoten van het voortreffelijke muziekaanbod. Tot volgend jaar.